Boommarterconflict

Op een van onze vaste plekken in het onderzoek naar individuele boommarters legde Tonnie een conflict vast tussen twee boommarters. Zo gaat dat dus als de één vindt dat de ander niets te zoeken heeft op die plek...

Das ruimt vossenrommel op

Vandaag kwam mijn natuurvriend Tonnie Sterken even langswippen. Samen onderzoeken we in de Kop van Drenthe een gebied van 15 bij 15 kilometer op dassen. In nummer 3 (2014) van Zoogdier hebben we een artikel geschreven over de moeizame herkolonisatie van de streek. We volgen een groot deel van de burchten, vooral die waar opmerkelijke dingen gebeuren, intensief met cameravallen. 

Dit voorjaar was het Tonnie bijvoorbeeld al opgevallen dat drie van onze vaste hoofdburchten ineens door de dassen verlaten waren. Op alle drie de burchten waren geen jonge dassen geboren. Op de cameravallen verschenen daarentegen ineens vossen, later al dan niet met kroost. Bij een burcht konden we met zekerheid de vertrokken de dassen terugvinden. Ze waren naar een klein burchtje, een kilometer noordelijker verhuisd. 

Nu de vossen de jongen al weer een tijdje groot hebben, keren alle drie dassenparen terug naar hun oude burcht. Opvallend daarbij is dat ze meteen overgaan tot een grote schoonmaak. Het is bekend dat vossen soms inwonen bij dassen, maar het lijkt erop dat als de burcht niet al te groot is of dassen geen jongen werpen, ze het gestink van de vossen of de onrust toch niet zo prettig vinden. Als de dassen in kwestie wel jongen hebben, laten ze zich niet door de vossen verdrijven. Bij andere grotere burchtcomplexen zoals in het Hart van Drenthe zie je wel dat er op een burcht zowel jonge dassen als jonge vossen komen, maar dat hebben we in de Kop van Drenthe nog niet vastgesteld. 

De vraag die ons nu bezighoudt is natuurlijk, laten dassen zich inderdaad tijdelijk uit hun burcht verjagen en zo ja, waarom? Kortom, we hebben er weer een leuk uitzoekklusje bij. 

Martersporen

In een van mijn onderzoeksgebieden wilde ik graag weten of de sporen die ik vond (met name uitwerpselen) toebehoorden aan een boom- of steenmarter (de eeuwige vraag). Eerder heb ik me behoorlijk in de luren laten leggen. Op basis van het 'sporenpatroon' dacht ik (ik wist het eigenlijk zeker) aan boommarter, maar de cameraval liet alleen steenmarters zien. In dit andere gebied was er dezelfde indruk, veel uitwerpselen op markante plekken zoals omgevallen bomen. Acht dagen lang passeerde echter geen enkel dier mijn lokplaats met cameraval, maar op dag 9 kwam er dan toch een marter langs... Een prachtige boommmarter, dik in de wintervacht met een enorme pluimstaart. Natuurlijk is het nog steeds niet uit te sluiten dat de steenmarter er niet voorkomt. Maar ik ben wel blij dat na twee doodgereden boommarter-mannetjes op deze locatie, er nog steeds een boommarter resideert.

Leuk is dat het zogenaamde kegelen goed is te zien. Veel martersoorten doen dit. Ze gaan op hun achterpoten staan om de omgeving beter in zich op te kunnen nemen.