Huishoutduif #1

Zoek de huishoutduif.

Vandaag keek ik vanuit het kantelraam in mijn werkkamer recht in het nest van een houtduif. De afgelopen week zag ik ze wel geregeld met takjes in de weer, maar ik had nog niet de moeite genomen te kijken waar ze bezig waren met hun bouwsel. Houtduivennesten vallen over het algemeen niet in de categorie duurzaam, maar dit paartje heeft een plek uitgekozen met een stevige fundering: een brede mik in een van de forse eiken in onze voortuin. De locatie, op een meter of tien van mijn raam biedt de mogelijkheid om het wedervaren van dit paartje eens goed te volgen. Het vogels zitten bij toerbeurt stevig op het nest. Als ik opsta van mijn stoel, kijkt de broeder me even schuin aan, maar blijkbaar vorm ik geen gevaar. Als er mensen dichtbij de nestboom langslopen draaien ze een beetje met hun kop, zoals uilen ook doen. Over dik twee weken worden de jongen geboren. Ik kijk nu al uit naar de lelijkerds! Het is eigenlijk niet te vatten dat die monsters binnen een paar weken veranderen in zulke prachtige vogels... Wordt vervolgd.

De huishoutduif.

Natuurspoorjournaal #30 - Drie tinten grijs

Weer zo'n prachtige CSI-locatie gevonden, ergens in een donker sparrenbos. Een verenkrans doet al snel vermoeden dat een havik een prooi heeft geslagen. Weer een houtduif. De staartpennen van het slachtoffer zijn onmiskenbaar: drie tinten grijs. Maar even buiten de krans, liggen twee langere staartpennen. Niet van het slachtoffer, maar van de dader. Ook drie tinten grijs, maar dan anders.

En dan begint het grote denken. Waarom liggen die staartpennen daar en op die manier? Voor zover ik weet ruien haviken tijdens of vlak na de broedperiode. Het leek er ook niet op alsof de houtduif enorme weerstand had geboden. De staartveren van de havik leken spontaan uitgevallen, zoals naalden van de kerstboom op 2 januari. Of heeft een ander dier zich met de slachtpartij bemoeid?

Ik weet het niet. Sporen interpreteren speelt zich vaak af in een grijs gebied. Je zou er een boek over kunnen schrijven.