Natuurspoorjournaal #30 - Drie tinten grijs

Weer zo'n prachtige CSI-locatie gevonden, ergens in een donker sparrenbos. Een verenkrans doet al snel vermoeden dat een havik een prooi heeft geslagen. Weer een houtduif. De staartpennen van het slachtoffer zijn onmiskenbaar: drie tinten grijs. Maar even buiten de krans, liggen twee langere staartpennen. Niet van het slachtoffer, maar van de dader. Ook drie tinten grijs, maar dan anders.

En dan begint het grote denken. Waarom liggen die staartpennen daar en op die manier? Voor zover ik weet ruien haviken tijdens of vlak na de broedperiode. Het leek er ook niet op alsof de houtduif enorme weerstand had geboden. De staartveren van de havik leken spontaan uitgevallen, zoals naalden van de kerstboom op 2 januari. Of heeft een ander dier zich met de slachtpartij bemoeid?

Ik weet het niet. Sporen interpreteren speelt zich vaak af in een grijs gebied. Je zou er een boek over kunnen schrijven.

Natuurspoorjournaal #28 - Case woelmuis vs wezel

Plaats delict... 

Na een wat minder zonnige aflevering van het Natuurspoorjournaal wil ik jullie graag deelgenoot maken van een mijn leukste spoorvondsten van de afgelopen sneeuwdagen. Vanmiddag fietste ik glibberend en glijdend naar huis. Aan de rand van een akker, die is ingesloten door bos, vond ik een prachtig spoor. Ik ben nooit helemaal zeker over mijn rechercherende capaciteiten, maar hier volgt mijn analyse die natuurlijk begint met een feitelijke beschrijving.

Op meerdere plekken is de entree van een muizenhol open gegraven (rode pijl). De muis in kwestie (Intermezzo: ik denk aan veldmuis gezien het habitat en de vele andere holletjes in de buurt. Het gaat in ieder geval om een woelmuis en een veldmuis leeft vaak met veel soortgenoten op een kluitje in tegenstelling tot de meer solitaire aardmuis ) is meerdere malen gevlucht en heeft een loopspoor gemaakt alsof je met een dikke vinger een streep in de sneeuw trekt (blauwe pijl). Daartussen staan losse prentjes van een groter dier en geregeld plekken met prentjes van een galopsprong die typisch zijn voor de kleine marters (rode ovaal). Ook de staart is op soms afgedrukt. De prentparen staan ongeveer 25 centimeter uit elkaar.

En dan de conclusie. De titel verklapt het natuurlijk al, maar ik denk dat hier een wezel op muizenjacht is geweest. Maar ik sta natuurlijk open voor andere suggesties. Je moet een misdaad immers altijd van meerdere kanten bekijken.

Uw trouwe verslaggever,

Aaltjo H. Pot