Natuurspoorjournaal #45 - Visbuizerd

Braakbal van een buizerd. Goed zichtbaar zijn de mestkevers. De visschubben zitten aan het andere uiteinde en waren pas goed zichtbaar bij het openpulken van de braakbal. Lengte ca. 6 cm, dikte 2,5 cm. 

Het is een raar jaar. Eerst is het tot in april roetkoud en nu is het al weer een tijdje gortdroog. Dat deze omstandigheden effect hebben op plant en dier is duidelijk. Ik merk dat vooral aan de buizerds die ik nu een jaar of acht volg in de boswachterij Veenhuizen. Nog maar een paar jaar geleden kon ik aan het eind van het broedseizoen meer dan 20 territoria noteren. Het broedsucces was ook nog eens relatief hoog. 

Hoe anders is dat nu. Als we (ik doe de inventarisatie samen met good old Tonnie Sterken) straks samen 10 territoria hebben, valt het me mee. En het is nog maar afwachten of er überhaupt jongen worden geboren. En als ze al geboren worden, kunnen ze ook nog wel eens in de maag van een boommarter verdwijnen. Uit cameravallen die we hebben geplaatst bij een aantal nesten, blijkt dat in de nestbouwfase al geregeld even een marter langs komt om te kijken of er al iets eetbaars door de buizerds is geproduceerd. 

Schraalhans keukenmeester

Een van de redenen dat de buizerd als broedvogel in Veenhuizen op zijn retour is, is het voedselaanbod. Door intensief landgebruik zijn er domweg minder muizen. Een buizerd redt zich dan nog wel een tijdje door over te schakelen op andere prooien. Maar als ze zich vooral moeten voeden met wormen, kevers en kikkers wordt schraalhans keukenmeester. 

Afgelopen winter hebben diverse zwakkere broeders dan ook het loodje gelegd. Ik vond in totaal 9 dode buizerds rond Veenhuizen, allemaal niet zwaarder dan 500 gram. Wintersterfte hoort er bij, maar leuk is anders natuurlijk. Inmiddels lijken de overgebleven broedvogels zich weer aardig te redden. Ze zijn bijna drie week later dan gemiddeld dan toch met de eileg begonnen. 

Eergisteren vond ik aan de rand van het Fochteloërveen een braakbal van een buizerd. Er zat behoorlijk wat muizenhaar in. Maar ook een aantal mestkevers en jawel, schubben van een vis. Nou hebben we in Veenhuizen al een buizerd die zich heeft gespecialiseerd op slangen (deze vogel wordt mede door zijn lichte verenkleed vaak uitgescholden voor een vroege slangenarend). Nu hebben we naast een slangenbuizerd dus ook een visbuizerd!

Te vroeg gepiekt

De natuur was van slag of in de war. Voorjaar in januari en Sneeuwklokjes bloeien hartje winter. En meer van dat soort krantenkoppen. Daarom zullen ze wel sneeuwklokjes heten, denk ik dan. Op het gevaar af dat ik als onverschillig wordt versleten. Misschien doe ik wat te afstandelijk over hoe de natuur op 'extreem' weer reageert. Alsof weer geen natuur is! Sorry, doe ik het nog een keer.

Mannelijke 'bloemen' van de hazelaar.

Vorige week stond ik voor de camera van RTV Drenthe te vertellen over vroege lenteboden. Een hazelaar had het gewaagd zijn eerste katjes uit te vouwen en aan de eindknop van een tak zat potjandorie ook al een vrouwelijk bloempje. Beetje vroeg inderdaad, meestal zijn ze eind januari pas in voorjaarsstemming. 

Ik was natuurlijk vooral weer ontroerd door de schoonheid van dat bloempje. En blijkbaar stond de camera nog aan. Je hoort me murmelen over een 'elke keer weer een klein wonder', of zoiets. Dat was niet de bedoeling. Boswachters zijn immers mannen van stavast.  

Vandaag liep ik samen met mijn lief een stevig rondje door het bos. Ook hier zagen we een hazelaar die er helemaal klaar voor was. Was! Want nu het ineens twintig graden kouder is, denk je als enthousiaste naaktbloeier vast 'shit, weer te vroeg gepiekt dit jaar.'