zondag 4 december 2016

geDIERte #2 - Wolf

Prenten van wolf in het strikte reservaat van Bialowieza, Polen. 

‘Kijk, hier heeft een wolf gelopen. Het lijkt alsof hij dit edelhert achtervolgde.’ Onze Poolse gids zegt het zonder twijfel of schroom. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Hij wijst op een wat groot uitgevallen hondenprent. En daarna op een vage afdruk  van een groot hoefdier. Langzaam sloop een krachtig beeld mijn hoofd binnen. Mijn éérste wolf...

De gids stond er niet te lang bij stil. En ook de rest van het gezelschap was al weer met iets anders bezig. Een witrugspecht als ik het me goed herinner. Of een kleine vliegenvanger. Soorten waarvoor je als Nederlandse vogelaar naar het Poolse Bialowieza afreist. Maar bij mij veroorzaakten die toch wel vage afdrukken in de modderige bodem van het oerbos voor een aardverschuiving.

De enorme zeggingskracht van sporen raakte me diep. Zonder dat je het dier zelf hebt gezien, kun je een heel verhaal ontrafelen. Jammer genoeg kan ik me de exacte setting niet meer herinneren. Ik had met de kennis die ik nu van diersporen heb, graag de gangen van de dieren nog een keer na willen gaan. Achtervolgede de wolf echt het hert? Of was het de fantasie van de gids? In het land der der blinden is immers eenoog koning.

Ik heb gelukkig foto’s gemaakt, zowel van de wolven- als de hertenprent. En vooral uit die laatste kan ik met mijn kennis van nu afleiden dat het hert zich niet heel erg opgejaagd voelde door de wolf. Het lijkt er dus  op alsof de gids het verhaal nog een tikje spannender wilde maken. Hoe dan ook, ik ben hem nog steeds dankbaar. Het is voor mij het bewijs dat ook ogenschijnlijk kleine natuurbelevenissen iemands leven kunnen veranderen.  

Als je verder wilt lezen, HIER staat het hele artikel in pdf.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen